Nicolette: “Eindelijk een baan die echt bij mij past”

Maak kennis met Nicolette

Wie Nicolette ontmoet, ziet niet iemand die graag stilzit. Buiten haar werk loopt ze hard, stapt ze regelmatig op haar gravelbike en staat ze met veel plezier langs de lijn bij de sportwedstrijden van haar kinderen. “Mijn dochter volleybalt en mijn zoon doet aan (baan)wielrennen. Hij zit in de nationale ploeg en werkt toe naar de Olympische Spelen. In Parijs was hij reserve en nu maakt hij misschien echt kans om mee te doen. Dat is als moeder heel bijzonder om mee te maken.” Die actieve levensstijl past goed bij haar karakter. Ze houdt van structuur, doorzetten en in beweging blijven. Eigenschappen die ook in haar werk altijd terugkomen.

Van oorsprong is Nicolette laboratoriumanalist. Jarenlang werkte ze in ziekenhuizen als klinisch-chemisch analist en later bij een waterlaboratorium, waar ze wateronderzoek uitvoerde. Het was werk dat ze met veel toewijding deed, maar gaandeweg merkte ze dat vooral de administratieve kant haar steeds meer aansprak. “Op een laboratorium ben je voortdurend bezig met analyses, apparatuur en onverwachte situaties. Bij ABN AMRO werk ik met kredietovereenkomsten en administratieve processen. Dat is veel rustiger. Ik merkte dat ik steeds meer behoefte kreeg aan minder hectiek en minder ad hoc-werk. Juist die administratieve kant vond ik eigenlijk altijd al het leukste.”

“Je wilt iemand niet tot last zijn”

Toch was de inhoud van haar werk nooit het echte probleem. Wat haar steeds meer opbrak, was de omgeving waarin ze werkte. Nicolette heeft gehoorverlies en kan moeilijk bepalen uit welke richting geluid komt. Op een laboratorium, waar apparaten piepen en collega’s door elkaar heen praten, moest ze voortdurend alert zijn. Dat kostte haar veel meer energie dan mensen om haar heen zich realiseerden.

“Als iemand iets uitlegde terwijl er allerlei geluiden om me heen waren, vroeg ik het één keer na. Dan nog een keer. En daarna dacht ik vaak: ‘Laat maar zitten.’ Niet omdat ik het begreep, maar omdat je niemand tot last wilt zijn.”

Dat patroon herhaalde zich steeds opnieuw. Ze stelde liever geen extra vragen en probeerde zich aan te passen aan de situatie, ook als dat betekende dat ze zelf met onzekerheid bleef zitten. “Dan liep ik dagen te piekeren. Hoe had ik dat nou moeten doen? Ik voelde me daar echt rot onder.” Waarom ze zichzelf niet vaker uitsprak? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Je wilt niet zeuren. Je wilt iemand niet tot last zijn.” Het gevolg was dat ze uitgeput thuiskwam. Niet van het werk zelf, maar van alle kleine momenten waarop ze nét iets harder moest werken dan haar collega’s om hetzelfde mee te krijgen.

“Jij bent toch helemaal niet slechthorend?”

Daar kwam nog bij dat haar gehoorverlies nauwelijks zichtbaar is. “Mensen zeggen weleens: ‘Jij bent toch helemaal niet slechthorend?’ Maar ik ben geleidingsslechthorend en draag twee hoortoestellen. Als ik die uitzet, hoor ik je niet. Alleen hoor je dat niet aan mijn stem.”

Dat onbegrip maakte het soms extra lastig. Omdat haar beperking niet direct zichtbaar is, gingen collega’s er vaak vanuit dat ze alles prima kon volgen. Voor Nicolette betekende dat dat ze voortdurend moest schakelen, luisteren en compenseren. Pas achteraf realiseerde ze zich hoeveel energie haar dat eigenlijk kostte.

“Ik wil je wel voorstellen”

De omslag kwam toen ze opnieuw in contact kwam met Ctalents. Jaren eerder had ze al eens kennisgemaakt met de organisatie, maar op dat moment viel alles nog niet op zijn plek. Nadat ze haar baan verloor, zag ze opnieuw een vacature voorbijkomen. Dit keer besloot ze direct te reageren.

“Ik had een korte motivatie gestuurd en werd teruggebeld door Joost. Hij legde de vacature uit en zei: ‘Ik wil je wel voorstellen.’ Daarna had ik een gesprek met Peggy, mijn leidinggevende, en met Joost via Teams. We waren allemaal enthousiast.”

De procedure verliep verrassend snel. Binnen een week wist Nicolette dat ze aan de slag kon bij ABN AMRO. Daarna volgden nog de praktische zaken: referenties opvragen, een VOG aanvragen en de administratieve afhandeling. “Het was even aanpoten, maar uiteindelijk is alles gelukt.”

“Langzamerhand raak je steeds meer thuis in die wereld”

Op 10 november 2025 begon ze aan haar nieuwe baan. Een compleet nieuwe wereld, geeft ze toe. “Ik wist helemaal niets van het bankwezen. Dat was in het begin best spannend. Maar juist dat vond ik ook leuk. Ik kon weer iets nieuws leren. Inmiddels verwerkt Nicolette kredietovereenkomsten voor zakelijke klanten van ABN AMRO. Ze zorgt ervoor dat alle documenten compleet worden verstuurd, gecontroleerd, verwerkt en uiteindelijk gearchiveerd. Het werk vraagt nauwkeurigheid, overzicht en oog voor detail. “Er komen allerlei verschillende overeenkomsten voorbij: borgstellingen, aktes van verpanding en nog veel meer. In het begin leek alles op elkaar, maar langzamerhand raak je steeds meer thuis in die wereld.”

Wat haar misschien nog wel het meest opvalt, is de rust die ze ervaart. “Ik kan me helemaal richten op mijn werk, zonder steeds bang te zijn dat ik iets mis. Dat speelde me vroeger op het laboratorium voortdurend parten.” Die rust vertaalt zich ook in haar werk. Met haar collega Weena, die eveneens via Ctalents bij ABN AMRO aan de slag ging, werkt Nicolette goed samen. Inmiddels wordt ze ingewerkt op een nieuw onderdeel van het proces en groeit haar rol steeds verder.

“Ik kan dus voor mezelf opkomen”

Minstens zo belangrijk als haar inhoudelijke ontwikkeling is de persoonlijke groei die ze doormaakt. Sinds haar start bij ABN AMRO spreekt ze iedere twee weken met haar coach Jolien van Ctalents. Tijdens die gesprekken komt één onderwerp steeds terug: voor jezelf leren opkomen. Dat is niet vanzelfsprekend voor Nicolette. Jarenlang was ze degene die zich aanpaste. Ze stelde zich flexibel op, wilde niemand tot last zijn en legde haar eigen behoeften vaak naast zich neer. Ze herinnert zich nog goed hoe dat op een eerdere werkplek ging.

“Ik had toen ook gevraagd of ik met mijn rug tegen een muur mocht zitten. Dat is voor mij belangrijk, omdat ik mensen dan kan zien aankomen. Maar dat kon niet, want iemand anders zat daar al. Toen ben ik maar midden in de ruimte gaan zitten. En ik zei er verder niets van.”

Als ze er nu op terugkijkt, ziet ze hoe vaak ze zichzelf wegcijferde. Niet omdat ze haar wensen onbelangrijk vond, maar omdat ze niemand lastig wilde vallen. “Nu leer ik dat ik zoiets niet voor niets vraag. Ik moet voor mezelf opkomen. Als iets nodig is om mijn werk goed te kunnen doen, mag ik dat ook gewoon aangeven.” Ze merkt dat ze meer vertrouwen heeft gekregen en zich zekerder voelt in haar werk. “Ik merk dat ik er zelf veel rustiger onder ben. Je merkt dat je voor jezelf kunt opkomen en dat geeft zoveel meer rust. Niet alleen op mijn werk, maar ook thuis.”

“Ik wou dat ik dit traject veel eerder in was gegaan”

De gesprekken met haar coach helpen haar om oude patronen te doorbreken en sterker in haar schoenen te staan. “Hier wordt echt gekeken naar wat jij nodig hebt. Mijn beperking werd niet gezien als een probleem, maar als iets waar rekening mee gehouden kan worden. Dat is een heel andere benadering dan ik gewend was.”

Als ze terugkijkt op haar loopbaan, beseft ze dat ze jarenlang genoegen heeft genomen met banen die eigenlijk niet goed bij haar pasten. Ze wilde vooral werken en dacht minder na over de vraag of een werkomgeving ook écht bij haar zou passen. “Ik wou dat ik dit traject veel eerder was ingegaan. Vroeger nam ik gewoon een baan aan, omdat ik werk wilde hebben. Achteraf weet ik dat ik veel beter had moeten kijken naar wat echt bij mij paste.”

“Dat geeft zoveel voldoening”

Toch overheerst geen spijt, maar trots. Trots dat ze is blijven zoeken naar een plek waar ze zichzelf kan zijn en haar kwaliteiten volledig kan inzetten. “Ik ben natuurlijk niet de jongste meer. Je kunt ook denken: ik zie het wel of ik red me met een uitkering. Maar dat wilde ik niet. Ik wilde graag werken. Ik wilde iets bijdragen.”

Die keuze heeft haar gebracht waar ze nu staat: in een baan waarin ze met plezier naartoe gaat, waarin haar talenten worden gezien en waarin rekening wordt gehouden met wat zij nodig heeft om goed te functioneren. “Ik ben trots dat ik heb doorgezet om een baan te vinden. Uiteindelijk heb ik een baan gevonden die echt bij mij past. Dat geeft zoveel voldoening.”

Nicolette’s tip: “Kom op voor jezelf. Je vraagt het niet voor niets!”

Voor mensen met een beperking die op zoek zijn naar werk heeft Nicolette daarom een duidelijke boodschap. Ze hoopt dat anderen eerder de stap zetten die zij zelf pas later durfde te nemen.

“Zoek een baan die echt bij je past en neem niet zomaar iets aan, alleen omdat je graag wilt werken. En misschien nog wel het allerbelangrijkste: kom op voor jezelf. Je vraagt iets niet voor niets. Dat heb ik zelf ook moeten leren.”